 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
¤ NAVIGATIE
» Home» Wie zijn we ¤ e-JOURNAAL
» Info & abonnement» Archief ¤ WOORDEN
» Aanbidding» Profetie » Apostolische artikelen » Joodse wortels / Israël » e-Boeken ¤ MEDIA
» Muziek» Onderwijs » Winkel ¤ DIVERSEN
» Activiteiten» Agenda » Creatieve expressies » Gastenboek » Links |
 |
| e-Journaal |
| N I E U W ! |
|
het Tent-huis Ruim 2 jaar geleden zijn we gestart met een school voor apostolische & profetische toerusting in de regio van Gorinchem & omstreken. We hadden een verlangen een plaats te creëren om de heiligen toe te rusten om zich in het werk van de bediening te be... Lees meer » |
|
11-12-2008 De Bijbel is geen managementboek. We vinden daarin dan ook geen definitie of beschrijving van de christelijke leider. Maar de Bijbel brengt ons wel in contact met leiders. In de geschiedenissen die de Bijbel ons vertelt, ontmoeten we veel leiders. Goede en slechte. Zelden zijn ze alleen maar goed of alleen maar slecht trouwens. We ontmoeten leiders die zichzelf niet kunnen leiden en dus ook anderen niet. En we ontmoeten leiders die zichzelf leerden kennen, zichzelf laten leiden door God en zo ook geschikt worden gemaakt voor het leiderschap. Zo zijn de leiders waarover de Bijbel ons verhaalt spiegels waar we naar kunnen kijken. Spiegels om vooral ook naar jezélf te kijken. Dat is immers de functie van een spiegel. Twee spiegels houd ik u voor. De ene spiegel heet Saul. De andere David. Saul was de eerste en David de tweede koning van het volk van Israël. Een volk dat God tot koning had, maar daarmee niet tevreden bleek en een koning begeerde zoals de omringende volken. |
 Twee koningenSaul en David: twee koningen waar de Bijbel heel veel aandacht aan besteedt (maar liefst 45 hoofdstukken in 1 en 2 Samuel). Koningen die als het ware prototypen zijn voor zoveel koningen daarna: koningen naar de ordening van Saul en koningen naar de ordening van David. Prototypen ook van hedendaagse leiders. En spiegels voor u en voor mij. Wanneer we naar hun leven kijken, is dít in ieder geval één van de lessen die we kunnen leren: wanneer iemand uiterlijke macht krijgt, gekoppeld aan zijn positie (koning of leider, directeur, manager, bestuurder) blijkt of die persoon innerlijk rijk of arm is. De eerste spiegel: Saul Saul is een buitengewoon talentvolle man. Er zijn een aantal factoren die hem de wind mee geven bij zijn aantreden als koning. Zijn vader beschikt over geld en waarschijnlijk ook invloed. Hijzelf is een kop groter dan de gemiddelde man. En het is een knappe vent. Zoals hij is er niemand onder het hele volk, zegt de Bijbel. Ondanks dat toont hij zich vooreerst erg bescheiden: hij is niet te vinden op het moment dat het lot op zijn familie valt en hij trekt zich ook niets aan van degenen die kritiek hebben op zijn benoeming tot koning. Hij toont zich al snel een goed strateeg en een dapper man. Zo iemand noemen we tegenwoordig een snelle en succesvolle starter. Hij is van God gekozen en gezalfd tot koning, bedeeld met geest en kracht, maar innerlijk arm. En dat blijkt al snel als hij niet de moed heeft om te wachten tot Samuel aanwezig is om de offers te brengen en zelf de priesterdienst waarneemt. Dat was een ernstige overtreding van het gebod. Toen Samuel kwam gaf deze hem dan ook te kennen dat God zijn koningschap niet zou bevestigen. Saul wint daarna overigens de ene veldslag na de andere tot hij geconfronteerd wordt met het geheime wapen van de Filistijnen: Goliath. Als de kleine David dit wapen onschadelijk maakt, komt de ware Saul aan het licht. Hij stikt van jaloezie. Voelt zich bedreigd door David. En … gaat met speren gooien. Gezalfd, bedeeld met kracht, maar innerlijk arm. Het gedrag van de leider op momenten dat het tegen zit, er kritiek komt, laat zien wie hij eigenlijk is. Niet positie, macht, prestaties, maar wie je bent, heel persoonlijk, geven de doorslag in je leiderschap. Saul werd verteerd door jaloezie, eerzucht en begeerte naar roem. Dit brengt hem tot een poging tot moord en een leven in geestelijke duisternis. Wat zien we wanneer we in deze spiegel kijken? Als we kijken in de spiegel van Saul, dan kijken we vooral ook naar onszelf. Want er zijn heel veel koningen en leiders naar de ordening van Saul. Ik wil nog wat dichterbij komen: Saul zit in ons bloed. En willen wij een goede, christelijke leider worden dan moet deze Saul vernietigd worden. Deze spiegel noem ik: Saul de gedrevene. Saul was bedeeld met kracht door God, hij was een ander mens geworden, maar zijn hart was niet vernieuwd. Hij diende zichzelf, niet de Heer. Mezelf dienen zit diep in onze genen. Mezelf dienen betekent een leven vol stress. Kritiek zie ik dan als een persoonlijke aanval. Ik wil alles onder controle houden. Opkomende talenten werk ik tegen. De zin van mijn bestaan is verbonden aan mijn positie. En ik wil steeds meer… Meer macht, meer aanzien, meer status. Gedreven mensen zijn niet zozeer slechte mensen, ze leveren vaak een fantastische bijdrage aan de maatschappij, maar ze betalen daarvoor een hoge prijs. Waardoor wordt een gedrevene gekenmerkt? Hij vindt alleen voldoening in prestaties. Daarmee zoekt hij waardering. En anderen geeft hij alleen waardering als ze presteren. Ze genieten niet van wat gepresteerd of bereikt is, maar het moet nog meer worden. Gedrevenen blinken meestentijds niet uit in sociale vaardigheden en nemen het soms met integriteit niet al te nauw. Ze hebben niet zoveel oog voor mensen. Zoals een werknemer over zijn gedreven baas zei: ‘Het is een wanhoop als je met hem moet werken, maar hij krijgt de dingen wel gedaan’. Ze zijn bedacht op concurrentie en hebben het heel druk. Hoe word je een gedrevene? Opgevoed worden in een op prestatiegerichte omgeving. Zoeken naar zelferkenning als compensatie voor kwetsende ervaringen in het verleden. Werken in een omgeving die gericht is op prestatie en vooral: gehoor geven aan en je laten leiden door je zondige hart. Laten we ons wenden tot de andere spiegel: David. De tweede spiegel: David Opvallend anders is de start van deze koning. Als jongen – die nauwelijks meetelt tussen die grote broers van hem – gezalfd tot koning, duurt het nog zo’n tien jaar voor hij de troon bestijgt. Tien jaar van strijd en lijden; van huis en haard verdreven zwerft hij door de bergen, opgejaagd, bedreigd, miskend. We zien dit vaak bij mensen die door God geroepen worden. Zij krijgen eerst een training op de school van nederigheid en gebrokenheid. Mozes gaat 40 jaar de woestijn in. Jozef. Jakob. Johannes de Doper. Allen studenten op deze kleine – niet zo populaire - school. Daar studeren betekent pijn lijden, afzien, gebroken worden, geduld en nederigheid leren. Daar worden ze gevormd tot een geroepene. Gedreven of geroepen? Het verschil komt openbaar als er kritiek komt, tegenheden, moeite, aanvallen. Dan blijkt hoe je er van binnen uit ziet. Hoe rijk je bent of hoe arm. Dat blijkt bijvoorbeeld uit wat je doet als iemand een speer naar je werpt. Wat doet David als er een speer naar hem geworpen wordt? Hij springt opzij. Dat was alles. Wat doet hij als de vijand onder handbereik is en hij Saul met één dolksteek om het leven kan brengen? Hij snijdt een stukje van zijn mantel af en keert zich dan om. Waarom die kans niet benut? Hij wil zijn hand niet slaan aan een gezalfde. David wil geen Saul worden. Beter dat hij mij doodt dan dat ik zijn manieren overneem, zal hij hebben gedacht. Of wat doe je als er opstand komt en je zoon grijpt naar de macht? Niet de snelle oplossing, maar geduld. Nederigheid. David kon het accepteren onttroond te worden. Gezag dat van God komt is niet bang voor uitdagers en verdedigt zich niet. Hij vecht niet om koning te blijven. Hij zoekt de wil van God. Niet macht. Wat kenmerkt een geroepene? Geroepen mensen zijn in zichzelf niet beter dan gedrevenen. We kennen ook zwarte bladzijden uit het levensboek van David. Maar die school waar ze gevormd worden is ook de school van de genade. Geroepen mensen zijn door Gods Geest vernieuwd. En daarom kennen zij een innerlijke kracht, volharding en sterkte die onaangetast blijven onder de klappen die van buitenaf komen. Hoe komt dat? Omdat ze weten wat rentmeesterschap is. Dat is hun kwaliteit, zichzelf zien als rentmeester. De taak van een rentmeester is eenvoudig het beheren van iets totdat de eigenaar terugkomt en het overneemt. Een gedrevene voelt zich eigenaar en wil vasthouden, koste wat kost. Zijn positie, zijn macht, zijn status. Gedreven mensen zien alles als hun bezit. Een geroepene niet. En dat betekent dat er in wezen niets verandert als zij iets kwijt raken; de innerlijke wereld blijft hetzelfde, wordt er misschien wel sterker van. Geroepenen weten wie ze zijn en vereenzelvigen zich niet met hun positie. Een geroepene heeft een vast richtingsgevoel, begrijpt het doel van zijn taak. Geroepen mensen zijn toegewijd. Mensen die de binnenkant belangrijker vinden dan de buitenkant. Ze proberen hun innerlijke leven op orde te hebben en te houden. Hun bestemming, hun vrede is niet alleen afhankelijk van de uiterlijke omstandigheden. Daarom is die school, de woestijn, zo belangrijk. Daar wordt hun innerlijk leven gevormd, ze leren afhankelijk te zijn. Innerlijke afhankelijkheid vanuit het zich geroepen weten, kan uiterlijk onafhankelijk maken, zekerheid en doelgerichtheid geven. Twee spiegels... Waarin herken ik mezelf? Ik stel een paar vragen. Misschien helpt dat om aan het goede antwoord te komen. • Wat voel je als er een talentvol iemand naast je staat die in sommige opzichten het veel beter doet dan jij? • Wat doe ik als je kritiek krijgt? Speren gooien? • Wat doe je als er problemen zijn in je team, je bedrijf? Kijk je door het raam om zo snel mogelijk slachtoffers te zoeken die je de schuld kunt geven? Of kijk je in de spiegel en ga je bij jezelf te rade wat er aan jouw leiderschap schortte? • En wat doe je als je succes hebt? Kijk je dan in de spiegel en zeg je met woorden en of daden: kijk eens hoe succesvol ik ben, wat ik bereikt hebt? Of kijk je dan door het raam en zoek je de mensen die de complimenten verdienen en zeg je dat ook, het zijn mijn mensen die voor dit succes hebben gezorgd? • Hoe is het gesteld met mijn innerlijke wereld? Op heb ik het veel te druk om het zo noodzakelijke innerlijke tuinonderhoud te doen? • En: Waar ligt mijn diepste motivatie? In het applaus van de omgeving? Of… Twee spiegels? Waar zie ik mezelf in terug? Christen-zijn en leidinggeven begint bij roeping. Geroepen-zijn betekent weten dat je verantwoording af te moet leggen. Dat werkt corrigerend naar autoritair leiderschap en kan je behoeden voor het misbruik maken van je macht. En te weten geroepen te zijn maakt je vrij en onafhankelijk. Je weet dat de plaats waar je werkt je gegeven is. Die vrijheid in verantwoordelijkheid maakt dat ons leiderschap meer is dan een baan. Het is een ‘goddelijk beroep’. door Rens Rottier, algemeen directeur Driestar educatief bron: www. davidstabernakel.nl © Het overnemen van artikelen en woorden voor publicatie en/of distributie is toegestaan, mits deze in het geheel worden overgenomen en de juiste bronvermelding wordt vernoemd. |
|
Links Meer info treft u aan op de volgende website(s): www.driestar-educatief.nl |